اگرمردی و پر دردی

              زبحر گل چویخ سردی

                             اگر مجنون  و  دیوانه

اگر رسوای شب گردی

              تحمل  کن  جدایی  را

                               تظاهر کن که بی دردی   

کاش می شد اشک را تهدید کرد

مدت   لبخند    را    تمدید   کرد

کاش  می شد از میان  لحظه ها

لحظه  دیدار   را   نزدیک   کرد

با هرکه حرف دوستی اظهار می کنم

خوابیده دشمنیست که بیدار می کنم

ازبس که دراین زمانه٬  یکی اهل دلی نیست

اظهار درد خویش به دیوار می کنم

کاش قلبم درد پنهانی نداشت   ***   چهره ام هرگز پریشانی نداشت

برگ های آخر تقویم عشق    ***   حرفی از یک روز بارانی نداشت

کاش می شد راه سخت عشق را *** بی خطر پیمود و قربانی نداشت

گفتمش : دل میخری ؟ پرسید چند ؟

                                            گفتمش : دل مال تو تنها بخند !!

خنده کرد و دل ز دستانم ربود .

                                            تا به خود باز آمدم او رفته بود .

دل ز دستانش٬روی خاک افتاده بود٬

                                            جای پایش روی دل جا مانده بود !

کاش می شد هیچکس تنها نبود

          کاش می شد  دیدنت  رویا  نبود

                    گفته بودی با تو می مانم ٬ ولی

                                رفتی و گفتی که اینجا ٬ جا نبود

                                          سالیان ٬  سال   تنها   مانده ام

شاید  این  رفتن سزای من نبود

           من  دعا  کردم  برای  باز  گشت

                    دست های  تو   ولی   بالا  نبود

                              باز هم گفتی که  فردا  می رسی

                                        کاش   روز  دیدنت  فردا   نبود

خوب رویان جهان رحم ندارد دلشان

                                  باید از جان گذرد هر که شود عاشقان

روز اول که سرشتند ٬ زگل پیکرشان

                                  سنگ اندر گلشان بود ٬ همان شد دلشان

کاش می شد همدلی با ساز کرد

                      با نوایش عقده از دل باز کرد

                                       کاش می شود از ازل تا به ابد

                                                      شاد بود و شاد بود و شاد کرد

پروانه صفت چشم به شمع دوخته بودم

                   آنگه که خبردار شدم سوخته بودم

                                 خاکسترجسمم به سرشمع فرو ریخت

                                                این بود وفایی که من آموخته بودم

پرواز عجب عادت خوبیست ٬ ولی حیف

                                     تو رفتی و دگر خبر از  چلچله ای نیست

گفتی که کمی فکر خودم باشم و آن وقت

                                    جزعشق تو درخاطرمن مشغله ای نیست

رفتی تو خدا پشت و پناهت به  سلامت

                                    بگذار بسوزد دل من ٬ مسئله ای نیست !

من و شمع و پروانه،همه دوست بودیم به عشق

پروانه پرش،شمع سرش،من جگرم سوخت زعشق

عشق یعنی انتظار و انتظار

عشق یعنی هر چه بینی عکس یار

عشق یعنی دیده بر در دوختن

عشق یعنی در فراقش سوختن

آبی تر از آنیم که بی رنگ بمیریم

شیشه نبودیم که با سنگ بمیریم

تقصیرکسی نیست که این گونه غریبیم

شاید ، خدا خواست که دل تنگ بمیریم

زندگی چیست ؟

                   زندگی آهنگی است نیمه تمام ، خرابه ای ناپایدار

       که هیچ چیز در آن رنگ خوشی ندارد !

زندگی قصه تنهایی ماست ...

    زندگی قصه پر غصه یک زندانیست که به حبس ابدی محکوم است .

زندگی بازی شطرنجی است که در آن ،

                                انسان ها لحظه ای کیش و دمی بعد ماتند !!!!

هر بی خبری محرم اسرار نگردد

صحرای چمن ، همرازه نمکزار نگردد

با هر که نشستی تو مکن رسم رفاقت

هر بی سر و پایی که دگر یار نگردد ...

یادمان باشد از امروز جفایی نکنیم   ***  گر چه در خود شکستیم ٬ صدایی نکنیم

یادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند  ***  طلب عشق ز هر بی سر و پایی نکنیم

وصیت می کنم وقتی که مردم

مرا در شهر عشق خاکم سپارید

به جای سنگ مرمر بر مزارم

درخت بید مجنونی بکارید