گفتی : به کجا چنین خرامان ؟

گفتم به سوی مرگ !

گفتی چه ؟

خندیدم و گفتم : هیچ ٬ نیستی عاشق چه می فهمی تو از احوال ما !!!

چه دیدی تو از درد انتظار

تو کجایی و من کجا ؟؟!!!

این ساحل خسته را تو پیدا کردی

                         این موج نشسته را تو پیدا کردی

                                        من خسته و خاموش خفته بودم ای عشق

                                                                           مرداب دل  مرا  تو  دریا  کردی

شب بارونی تهرون ٬ شب نمناک ترانه س !

شب رگبار عزیز ٬ خاطرات عاشقانه س !

پرسه منُ تو با هم ٬ تو محله های شمرون !

نقره ریز خنده تو ٬ زیر قطره های بارون !

کوچه های تنگ تجریش ٬ پرسه های خیس دربند!

رو لب تو زنده می شد ٬ خط جادویی لبخند !

می دویدیم زیر بارون ٬ زندگی تو مُشت ما بود !

هر نگاه تو شروع ٬ یکی از ترانه ها بود !

تا وقت غروب می کشم نقش تو را

برصخره و چوب می کشم نقش تو را

یک بار که در خیال بودی با من

گفتی که چه خوب می کشم نقش تو را

دیشب به سیل اشک ره خواب می زدم

نقشی بیاد خط تو در آب می زدم

نقش ٬ خیال روی تو تا وقت صبحدم

بر کارگاه دیده بی خواب می زدم

همه از کنارم می گذرند و می گویند :

" چقدر عجیب عاشق شده ای ؟ "

و من غافل از گفته ها ٬ غوطه ور در میان آرزوهای محال

منتظرم !!!

تا شاید آن اتفاق ساده بیافتد ...

چه تمنای محالی ... خنده ام می گیرد !

حال همه از کنارم می گذرند و می گویند :

" چقدر ساده فراموش شده ای ! "

دیروز با ۱ دسته رز اومده بود به دیدنم .

با ۱ نگاه مهربون ٬ همون نگاهی که سالها آرزوشو داشتم

ولی اون ازم دریغ می کرد !!!

گریه کرد و گفت : دلش برام تنگ شده .

ولی من فقط نگاش می کردم !!!

وقتی رفت سنگ قبرم از اشکاش خیس شده بود .

به دنیا که میایم تو گوشمون اذان میگن ٬

وقتی هم که می میریم واسمون نماز می خوانند !!!

زندگی چقدر کوتاهه ... ؟؟؟

فرصتی از اذان تا نماز ... !!!

کس چون تو به خلوت دلم پا نگذاشت

                    این گونه در التهاب فردا  نگذاشت

                                        سوگند نمی خورم ولی باور کن

                                                                      کس چون تو مرا غریب و تنها  نگذاشت

سالها پنجره وا بود نمی دانستیم *** دوست همسایه ما بود نمی دانستیم

دل ٬دل این مجنون دل صحراییست*** ساکن شهر ما بود نمی دانستیم

ما زپرپرشدن غنچه گل فهمیدیم*** که ستم نیز روا بود نمی دانستیم

ما همه رنج وعذابی کشیدیم زدوست *** باز او اهل وفا بود نمی دانستیم

آب در کوزه و ما تشنه لبان می گشتیم *** عشق در سینه ما بود نمی دانستیم

گریه کردیم و سبک تر شده ایم از پر کاه *** گریه ام عقده گشا بود نمی دانستیم

گدایان بهر روزی طفلشان را کور می خواهند

طبیبان جملگی ٬ خلق را رنجور می خواهند

تمام مرده شوران راضیند بر مرگ مردم

بنازم مطربان را که کل را مسرور می خواهند

بگوييد تا چکاوکها بدانند ***  نبايد ديگر آوازي بخوانند

به  شاديها  بگوييد  پر  گشايند ***  نمي خواهم ديگراينجا بمانند  

 من اينک با محبت قهرقهرم ***  نبايد او  دگر آيد  به  شهرم

 ازامشب خنده ها برلب اسيرند ***  تمام    حرفها    بايد    بميرند

 من  اينک  در دل  خود  عهد   بستم *** که تاغم هست من هم زنده هستم

دلم مي خواهد اينجا تک بمانم ***  براي خود زتنهايي  بخوانم

 همين امشب از اينجا پر بگيرم *** ميان غصه هاي خود بميرم

 به شاديها  

کاش می شد عشق را تکثیرکرد

                              کاش می شد عمر را تمدید کرد

روی این گردونه نا مهربان

                              گرمی مهر تو را تصویر کرد

بازیچه دست یار بودن عشق است

                    درپنجه غم شکاربودن عشق است

                                        در محکمه ای که یار قاضی  باشد

محکوم طناب داربودن عشق است

عاشقی را شرط اول ٬ ناله و فریاد نیست

تا کسی از جان شیرین نگذرد ٬ فرهاد نیست

عاشقی مقدور هر عیاش نیست

غم کشیدن صنعت نقاش نیست

آنشب که دلی بود به میخانه نشستیم

                                            آن توبه صد ساله به یک جرعه شکستیم

از آتش دوزخ نهراسیم که آن شب

                                     ما توبه شکستیم ولی دل نشکستیم

غریبی را نباید در الفبای شهر غربت جستجو کرد ... !!!

همین که عزیزت نگاهش را به دیگری فروخت ٬

تو غریبی !!!

تکیه بر دیوار کردم خاک برپشتم نشست *** دوستی باهرکه کردم عاقبت قلبم شکست

آنقدررنجی که دنیا بردل ما می کند  ***  با دل هرکس کند او ترک دنیا می کند