یه درویش ٬ یه روز بهم گفت :

هیچ دری و هیچ راهی به روی آدما بسته نیست !!!

این ماییم که گاهی دست و پا بسته ایم ... !!!

بگذارید هر روز برایتان رویایی باشد

 در دست ٬ نه در دور دست !

عشقی باشد در سر نه در دل... !!!

و دلیلی باشد برای زندگی ٬ نه روز مره گی ... !!!

شکسپیر میگه :

یا به اندازه آرزوهایتان تلاش کنید ٬

یا به اندازه تلاشتان آرزو کنید ... !!!

عشق تنها غریزه ای است که

خوشبختی شخص دیگری را هم در نظر می گیرد ... !!!

انسان های بزرگ به آرمان هایشان می اندیشند !!!

آدم های معمولی به آرزوهایشان فکر می کنند !!!

و افراد حقیر و ضعیف مردم دیگر را می پایند ... !!!

سعی کنید مانند بزرگان به آرمان ها برسید .

طرح چشمان قشنگت در اطاقم نقش بسته

شعرمی گویم برایت درقفس غمگین و خسته

من چه تنها و غریبم بی تو در دریای هستی

ساحلم شو ٬ غرق گشتم بی در دریای مستی

خدا ابرو به گریه می اندازه تا گل بخنده !!!

پس یادت باشه هر وقت خندیدی

یکی واسه خوشحالیت گریه می کنه ...!!! 

هی قاصدک ! کجا میری ؟ دست منم بگیر ببر !

                    ببرکنار اونی که ٬ این دل و کرده در به در!

                         بهش بگو ! بهش بگو دوسش دارم یه عالمه

                              اما برای عشق من ٬ یه عالمه خیلی کمه

                                   بگو نبودنش داره ٬ جونم و آتیش می زنه

                                        بهش بگو هر نفسش ٬ سطر ترانه منه

                                             هی قاصدک ! بهش بگو ٬ خاطره ها پیش منن

                                                  بگو تموم لحظه ها ٬ با حسرت تو می گذرن

                                                       بهش بگو خاطره هاش ٬ رو زخم من شدن نمک !

                                                            هیچ کسی پیش من نموند ٬ تنها تو موندی قاصدک !

                                                                 بهش بگو دلم هنوز ٬ اسمش و فریاد می زنه

                                                                                     بگو از این گریه یی که ٬ رفیق چشمای منه ...

به سلامت ! گل لاله ! دیگه عاشقی محاله

بسته شد کتاب قصه ٬ با تو بودن یه خیاله

شب من شب شکستن ٬ شب منتظر نشستن

برای به هم رسیدن ٬ دستای تو راه و بستن

زیر رگبار ستاره ٬ گریه تعریفی نداره

عکس من تو قاب آینه ٬ من یادم نمیاره

بی تو هم رازی ندارم ٬ بال پروازی ندارم

نفس سازم کشتی ! دیگه آوازی ندارم

بی تو باغ واژه پژمرد ٬ غنچه یخ زد ٬ قاصدک مرد

باد پاییزی شروع شد ٬ برگای ترانه رو برد

من به ویرونی رسیدم ٬ به پریشونی رسیدم

به همون خاطره هایی ٬ که تو می دونی رسیدم

من پذیرفتم شکست خویش را

پندهای عقل دور اندیش را

من پذیرفتم که عشق افسانه است

این دل درد آشنا دیوانه است

میروم شاید فراموشت کنم

در فراموشی هم آغوشت کنم

می روم از رفتن من شاد باش

از عذاب دیدنم آزاد باش

آرزو دارم بفهمی درد را

تلخی برخوردهای سرد را

کاش در دهکده عشق فراوانی بود

توی بازار صداقت ٬ کمی ارزانی بود

کاش اگر گاه کمی ٬ لطف به هم می کردیم

مختصر بود ولی ساده و پنهانی بود

کاش بر حرمت دلهای مسافر هر شب

روی شفاف ترین ٬ خاطره مهمانی بود

کاش دریا کمی از درد خودش کم می کرد

قرض می داد به ما ٬ هرچه پریشانی بود

کاش دنیای دل ما ٬ شبی از این شبها

غرق هرچه می خواهی و می دانی بود

دل اگر رفت شبی ٬ کاش دعایی بکنیم

راز این شعر همین ٬ مصرع پایانی بود

توی دستاش یه گل سرخ ٬ بارونیش خاکستری بود !

     زیر بارون سر چهارراه ٬ چشم به راه یه پری بود !

          ساعت نگاه نمی کرد ٬ از دقیقه ها می ترسید

               تو دلش بارون می اومد ٬ پیرمرد انگار می لرزید

                    اولین غروب پاییز ٬ سر چهار راه ٬ سر ساعت ٬

                         وعده قرارشون بود ٬ از قدیم تا بی نهایت !

                              خیلی سال گذشته اما ٬ روز دیدار نرسیده !

                                   پیرمرد یه عمره حتی ٬ اون توی خواب ندیده ...

                                        شب شده توی خیابون ٬ پیرمرد هنوزم این جاس !

                                             دوباره دلش گرفته ٬ دوباره تنهای تنهاس !

                                                  گل سرخ تو دست خستش ٬ داره می پلاسه کم کم

                                                       یه نگاه آشنا نیست ٬ میون این همه آدم

                                                           دوباره باید یه سال ٬ دیگه منتظر بمونه

                                                                 می دونه یه روزی دنیا ٬ اون اینجا می رسونه !

                                                                      دیگه خلوت خیابون ٬ قصه می رسه به آخر

                                                                          باقی می مونه تو بارون ٬ گل سرخ خیس پرپر... 

او رفت و به دیده انتظارش باقی ست

پشت قدمش عبور اشکم جاری ست

ای کاش بداند که پس از او عمری

 در خلوت ما همیشه جایش خالیست

 من واژه ی بغض در گلو پنهانم

دیباچه ی قصه های بی پایانم

صد سال در انتظارتو می مانم

( از دوست خوبم فروزان )